Het lijkt ondenkbaar: een samenleving waarin heel veel heel goed is geregeld, en die dat dan zelf allemaal afbreekt en kapotmaakt.
Toch is dat precies wat hier in NL is gebeurd. De hele overheidssector, de Postcheque- en girodienst, de gemeentegiro's, de water- en energiebedrijven, de PTT (nu KPN en TNT), de zorg, het onderwijs, de NTS/NOS (inclusief de ondertiteling) en last but not least de NS - allemaal functioneerden ze uitstekend, plus: de mensen die er werkten legden eer in hun werk. Al die natuurlijke solidariteit moest kennelijk kapot en vervangen worden door eigenbelang als drijvende kracht.
Hoe kan dat? Als we even uitzoomen: hoe komt het dat een samenleving zelf een dergelijk verval op gang brengt?
Het antwoord moet bijna wel als volgt luiden. Wij mensen zijn gemaakt op verandering. Bij een stabiele situatie, hoe wenselijk in veel opzichten ook, zijn we niet meer op de goede weg, en we hebben het blijkbaar nodig om op de goede weg te zijn. In min of meer ideale situaties verstarren we en worden we bang om die kwijt te raken. Alleen als alles geleidelijk beter wordt, kennen we hoop, optimisme, solidariteit, perspectief.
Het eeuwige heen-en-weer van bloei en verval moeten we haast wel te danken hebben aan onze zigeunerpsyche. Het hele proces zit dieper dan ons praten en weten, gebeurt ook tegen beter weten in.
We zijn verandering en kunnen niet zonder verandering.
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
0 reacties:
Een reactie plaatsen